เคหะร่มเกล้า ยังไม่คลี่คลาย บางจุดน้ำเริ่มเน่า วอนช่วยผู้ป่วยติดเตียง ขาดแคลนน้ำ ยา

สถานการณ์น้ำท่วมที่ชุมชนการเคหะร่มเกล้า วันนี้ถือว่าดีขึ้น ระดับน้ำลดลงอย่างต่อเนื่อง แต่ยังมีน้ำท่วมขัง แต่ที่น่ากังวลตอนนี้คือตามศูนย์อพยพใกล้เคียง กำลังขาดแคลนน้ำดื่ม ยา และสิ่งของจำเป็นสำหรับผู้ป่วยติดเตียงจำนวนมาก

ทีมข่าวลงพื้นที่โรงเรียนสามแยกคลองหลอแหล ซึ่งถูกตั้งเป็นศูนย์อพยพมาตั้งแต่วันที่ 26 กันยายนที่ผ่านมา มีประชาชนในเขตสะพานสูง ทั้งจากหมู่บ้านเคหะธานี 4 / เคหะร่มเกล้า และชุมชนใกล้เคียงอพยพมาอยู่ที่นี่กว่า 300 คน บางส่วนเป็นผู้ป่วยติดเตียง โดยมีบรรดาครู และคนในชุมชนต่างระดมกำลังมาช่วยเหลือ

ทีมข่าวได้คุยกับนางขวัญเรียม ศิริวิโรจน์จนกุล ลูกสาวของคุณยายวัย 97 ปี ที่ป่วยติดเตียงด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตก เล่าว่า ช่วงตี 2 ของวันที่ 27 กันยายน แม่เกิดอาการชักเกร็ง ไม่รู้สึกตัว พยายามติดต่อขอความช่วยเหลือไปหลายช่องทาง แต่ไม่มีรถพยาบาลจะเข้ามาได้ สุดท้ายเจ้าหน้าที่ลุยน้ำท่วมลุยระดับเอว เข้ามาช่วยอุ้มแม่ออกไปขึ้นรถพยาบาล ส่งรักษาตัวโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พออาการดีขึ้นออกจากโรงพยาบาลได้จึงต้องมาอยู่ที่ศูนย์แห่งนี้ชั่วคราว เพราะน้ำที่บ้านยังท่วม

เธอบอกด้วยว่า ตอนออกมาไม่ได้เอาอะไรออกมาเลย ตอนนี้ผ้าอ้อมของแม่หมด ก็ต้องเดินลุยน้ำไปเอาที่บ้าน เดินจนหมดแรง แม้ว่ามีเพื่อนจะเอาข้าวของมาบริจาค ก็เข้ามาไม่ได้เพราะน้ำรอบศูนย์อพยพยังท่วมสูงอยู่ ยอมรับว่าตอนนี้ลำบากมาก

นางธนพร ช่องงาม หัวหน้าศูนย์อพยพโรงเรียนสามแยก คลองหลอแหล บอกว่า ได้ดัดแปลงเอาห้องเรียนทั้ง 3 อาคารมาใช้เป็นพื้นที่ดูแลผู้อพยพ จัดห้องพละไว้สำหรับผู้ที่นำสัตว์เลี้ยงมา ส่วนห้องพยาบาลจัดไว้ดูแลผู้ป่วยติดเตียงโดยเฉพาะ ซึ่งตอนนี้กำลังประสบปัญหาขาดแคลนสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวัน ทั้งผ้าอ้อมผู้ใหญ่ ของใช้สำหรับผู้ป่วยติดเตียง นมสำหรับเด็ก ยาแก้แพ้ ยาแก้น้ำกัดเท้า และยาเฉพาะทางสำหรับผู้ป่วย

ขณะที่นายเดชา บุญมา ประธานชุมชนสามแยกคลองหลอแหล บอกว่า ในช่วง 2-3 วันแรก ศูนย์ยังไม่ได้รับอาหารจากภาครัฐอย่างเพียงพอ จึงต้องช่วยเหลือกันเอง ต่อมาสำนักงานเขตสะพานสูงนำสิ่งของมาช่วยเหลือบางส่วน แต่ยังไม่เพียงพอกับจำนวนคนที่เข้ามาพัก ของช่วยเหลือส่วนใหญ่มักจะไปลงที่เคหะร่มเกล้า หรือเคหะธานี ทำให้ชาวบ้านต้องช่วยกันจัดหา ทั้งน้ำมัน น้ำปลา เนื้อไก่ ผัก ข้าวสาร ไข่ไก่ และวัตถุดิบต่าง ๆ สำหรับประกอบอาหาร แต่ยังโชคดีที่มีภาคเอกชนที่ใจดีเข้ามาสนับสนุน แต่ก็ยังไม่ค่อยพอ เพราะโรงเรียนไม่ได้ดูแลแค่คนที่อพยพมา ยังต้องดูแลชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียงด้วย โดยเฉพาะผู้ป่วยติดเตียง และผู้ยากไร้