“สม รังสี” แฉสาเหตุ “ฮุนเซน” โจมตี “ไทย” ไม่ใช่เพราะรักชาติ แต่หวั่นกระทบแหล่งรายได้ หลังไทยลุยปราบทุนเทา

นายสม รังสี อดีตผู้นำฝ่ายค้านกัมพูชา ซึ่งปัจจุบันลี้ภัยอยู่ในฝรั่งเศส ออกแถลงการณ์ในวันนี้ผ่านเฟสบุ๊กโจมตีสมเด็จฮุน เซน ประธานวุฒิสภาและอดีตนายกรัฐมนตรีกัมพูชา ที่ออกมาโจมตีไทยไม่ได้มาจากความรักชาติ แต่เป็นเรื่องส่วนตัวและหวังผลทางการเมือง


แถลงการณ์ของนายสม รังสี ระบุว่า การที่ฮุน เซนโกรธแค้นประเทศไทย ไม่ใช่การแสดงความรักชาติ แต่เป็นปฏิกิริยาส่วนตัวและปฏิกิริยาทางการเมืองที่เกิดจากความหวาดกลัว ฮุน เซนกำลังตื่นตระหนกว่า มีความเป็นไปได้ที่ระบอบของตนจะล่มสลาย ระบอบที่ว่านี้มีความเกี่ยวข้องกับเครือข่ายอาชญากรรมระหว่างประเทศ


ความโกรธแค้นของฮุน เซน ต่อประเทศไทยในขณะนี้ ไม่ได้เกิดจากความภูมิใจในชาติ แต่เกิดจากภัยคุกคามที่เพิ่มขึ้นต่อแหล่งรายได้ผิดกฎหมาย ที่ค้ำจุนอำนาจของเขา กล่าวคือ กลุ่มอาชญากรรมที่ควบคุมโดยมาเฟียจีน และปฏิบัติการตามแนวชายแดนของกัมพูชา ซึ่งขณะนี้เครือข่ายที่ว่านี้ กำลังถูกเจ้าหน้าที่ไทยปราบปรามอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน


ถ้อยแถลงที่ต่อต้านไทยของฮุน เซน เป็นเพียงฉากบังหน้าทางการเมือง ฮุน เซนอ้างว่า ความขัดแย้งเกิดจากประวัติศาสตร์และศักดิ์ศรีชาติ แต่ความไม่พอใจที่แท้จริงคือความพยายามของไทยในการรื้อถอนขบวนการหลอกลวงทางไซเบอร์ที่ดำเนินงานโดยจีนตามแนวชายแดน และขบวนการนี้ได้กลายมาเป็นแหล่งรายได้ผิดกฎหมายทสำคัญต่อรัฐบาลพนมเปญในปัจจุบัน


กลโกงเหล่านี้สร้างรายได้ประมาณ 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี คิดเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของ GDP ของกัมพูชา และได้รับการคุ้มครองจากผู้มีอิทธิพลในรัฐบาล รวมถึงสมาชิกในครอบครัวของฮุน เซนเอง เมื่อแหล่งรายได้ดั้งเดิมอย่างทรัพยากรธรรมชาติ และการให้สัมปทานที่ดินเริ่มลดน้อยถอยลงจากการคอร์รัปชันมายาวนาน รัฐบาลจึงต้องพึ่งพาขบวนการผิดกฎหมายเหล่านี้มากขึ้นเรื่อย ๆ


ขณะที่การปราบปรามของไทยคือ ภัยคุกคามโดยตรงต่อเส้นเลือดทางการเงินนี้ ฮุน เซนจึงหันมาใช้วาทกรรมชาตินิยมอีกครั้ง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากประชาชนและหาแรงสนับสนุนเพิ่มขึ้น


กลยุทธ์นี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ เมื่อปี 2003 ฮุน เซน ปลุกกระแสต่อต้านไทยจากการสร้างเรื่องอันเป็นเท็จเกี่ยวกับนักแสดงชาวไทย จนนำไปสู่เหตุรุนแรงในกรุงพนมเปญ และเมื่อปี 2011 เขาก็ใช้ข้อพิพาทชายแดนวัดพระวิหาร เพื่อเบี่ยงเบนความไม่พอใจในประเทศ เหตุการณ์ทั้ง 2 ครั้งนี้ เป็นการนำกระแสชาตินิยมมาใช้เป็นเครื่องมือ เพื่อกลบจุดอ่อนทางการเมือง


การเลือกแสดงความไม่พอใจของเขาก็เผยให้เห็นความจริงอีกด้าน ขณะกล่าวโจมตีไทยอย่างเปิดเผย ฮุน เซนกลับไม่แสดงท่าทีใดต่อปัญหาดินแดนกับเวียดนาม ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนระยะยาวของกัมพูชา ทั้งที่ประชาชนจำนวนมากแสดงความกังวลมาโดยตลอด


สรุปแล้ว การแสดงความโกรธของฮุน เซน ไม่ได้เกี่ยวกับการปกป้องอธิปไตยของกัมพูชา แต่เป็นความพยายามรักษาเครือข่ายทางการเงินที่ทุจริตไว้ เพื่อให้ระบอบของตนอยู่รอด ประชาคมโลกจำเป็นต้องสนับสนุนการรื้อถอนโครงสร้างอาชญากรรมเหล่านี้ แม้ว่าการกระทำดังกล่าวจะส่งผลกระทบต่อสถานะทางการเมืองในกรุงพนมเปญก็ตาม