เมื่อวันที่ 5 เมษายน 2568 เวลา 06.00 น. เว็บไซต์ Air4Thai รายงานคุณภาพอากาศของตำบลจองคำ อ.เมืองแม่ฮ่องสอน จ.แม่ฮ่องสอน เวลา 06.00 น.วัดค่า PM 2.5 = 190.3 มคก./ลบ.ม. ค่าดัชนีคุณภาพอากาศ AQI 316 ขณะที่ไฟป่ายังเกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวเมือง เจ้าหน้าที่ต้องออกไปไล่ดับไฟป่าทั้งคืน พบค่าฝุ่นอยู่ในภาวะวิกฤติต่อเนื่อง


โดยทางเจ้าหน้าที่ผู้ที่มีหน้าที่เกี่ยวข้อง ได้ระดมสมองในการแก้ไขปัญหาไฟป่าและหมอกควันไฟป่าอย่างหนักโดยพบว่าพื้นที่ตำบลผาบ่อง อ.เมืองแม่ฮ่องสอน ที่อยู่ห่างตัวเมืองแม่ฮ่องสอนด้านทิศใต้ 12 กม.ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2568 ถึง 3 เมษายน 2568 มีจุดความร้อนสะสมสูงถึง 244 จุด ภาพรวมของตัวอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน ค่าฝุ่น เกินมาฐานแล้ว 25 วัน


เจ้าหน้าที่ได้มีแผนที่จะดับไฟป่าที่เกิดขึ้นในพื้นที่ดังกล่าวให้ได้ใน 48 ชั่วโมง ซึ่งได้มีการระดมเฮลิคอปเตอร์บินดับไฟป่าจำนวน 3 ลำ และกำลังพลดับไฟป่าภาคพื้น ประกอบด้วยสถานีควบคุมไฟป่าแม่ฮ่องสอน , สถานีควบคุมไฟป่าปางตอง , อช.ถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อ , อช.น้ำตกแม่สุรินทร์ , หน่วยป้องกันรักษาป่าที่มส.2 (เมืองแม่ฮ่องสอน) และมส.8 (ม่อนตะแลง) ในการจัดกำลังพลออกไปดับไฟป่าในพื้นที่ตำบลผาบ่องและตำบลใกล้เคียง


นายพงศ์พิพัฒน์ มีเบญมาศ นายก อบต.แม่สามแลบ อ.สบเมย จ.แม่ฮ่องสอน เปิดเผยว่าเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2568 เวลา 16.30 น. ศูนย์ปฏิบัติการป้องกันไฟป่าฯ ต.แม่สามแลบ ได้รับแจ้งมีเหตุ อาสาชุมชนป้องกันไฟป่า เกิดอาการหน้ามืด และวูบ ในระหว่างเฝ้าระวังไฟ ที่ช่วยกันดูแลควบคุมไฟ ในพื้นที่บริหารจัดการเชื้อเพลิง เพื่อป้องกันไฟไม่ให้ข้ามแนวกันไฟ ไม่ให้ลามในป่า แต่ด้วยอากาศที่ร้อนจัด ผสมกับเปลวไฟและควันไฟ จึงทำให้เกิดหน้ามืด แล้ววูบลง จึงทำให้โดนไฟไหม้ ตามร่างกาย ชาวบ้านจึงรีบเข้าไปช่วยกันนำออกมา และประสานแจ้งรถฉุกเฉิน อบต.แม่สามแลบ เพื่อขึ้นมารับส่ง ต่อ ประสาน รพ.สบเมย มารับระหว่างทาง โดยเร่งด่วนต่อไป


เบื้องต้นคุณหมอจาก รพ.สบเมย แจ้งว่า คนไข้รู้สึกตัวดี สัญญาณชีพปกติ หมอให้นอนโรงพยาบาลฉีดยาฆ่าเชื้อกับทำแผล มีการบาดเจ็บตามร่างกายจากแผลไฟไหม้ ต้องดูอีกทีพรุ่งนี้ เพราะวันนี้ ยังเป็นวันแรก ขอขอบคุณคุณหมอ พยาบาล จนท. รพ.สบเมยทุกท่าน ที่ช่วยดูแลคนป่วย


เฟซบุ๊กของ อาจารย์เกรียงไกร เอี่ยมกระสินธ์ ได้เผยแพร่บทความเกี่ยวกับไฟป่าว่า มีแต่ควันไฟ การไม่เผาต้องลงทุนครับ (และต้องไม่ใช่วิธีเก่าๆ เพียงอย่างเดียว) แต่ละพื้นที่จะลดการเผาต้องแตกต่างในวิธีกัน แต่หลักการ คือใช้ประโยชน์และได้ประโยชน์จากมัน ที่สำคัญต้องมีทุนในการทำเพื่อให้บรรลุผลอย่างเต็มรูปแบบ บ้านต้นไม้ฟาร์ม ฟาร์มเล็กๆ ที่เราจะไม่เผาเด็ดขาด และจะใช้ประโยชน์จากมัน มีเครื่องมือในการ ตัด,สับ,ตีป่น,ผสม และอัดเม็ด


มีแรงงานมีการเลี้ยงสัตว์เพื่อนำมูลผสมทำปุ๋ยหมัก มีการใช้ประโยชน์จากมันอย่างเต็มที่ในรูปแบบการทำฟาร์มแบบประณีต จะเห็นว่าถ้ารัฐจะตั้งใจทำมันจริงๆ ต้องเริ่มจากคนในชุมชน /ชุมชนในแต่ละระดับ เพื่อให้เขาจัดการตนเอง เพื่อให้เขาได้ใช้ประโยชน์จากการไม่เผา ในรูปแบบวิธีที่เหมาะสมในแต่ละชุมชน รัฐต้องกล้าลงทุนในงบประมาณในรูปแบบใหม่เพื่อให้บรรลุผลลัพธ์ ที่แท้จริง ไม่ครอบงำด้วยวิธีที่คิดเหมารวมในการจัดการ คิดในหลักการที่ต้องไม่เผาโดยเด็ดขาด และใช้ประโยชน์มัน บ้านต้นไม้ฟาร์ม ไม่บ่นแต่เราลงมือทำ ภายใต้วิธีการของเราครับ คิดใหม่คิดแล้วลงมือทำด้วยการทำ ไม่ได้แต่อดทนกับมัน ทำด้วยมือเรา เงินเรา เราใช้มัน ลองเริ่มที่ตัวเราครับไม่ได้แค่บ่น ลองให้แต่พื้นที่/ชุมชน/ครัวเรือนเสนอแนวทางการทำงานหลาย ๆ รูปแบบแล้ววิเคราะห์ความเป็นไปได้ แม้บางครั้งอาจขาดทุนแต่ได้ผล ดีกว่าเอางบประมาณไปทำแบบเดิม ๆ แล้วไม่ได้ผล


เป้าหมายสูงสุดคือลดการเผา, ลดหมอกควันเท่านั้น และเมื่อมันเกิดต้องมีมาตรการลด, บรรเทา, ป้องกันสุขภาพของคนหลากหลายวิธี คิดครับช่วยกันคิด คำถามที่ต้องมีคำตอบ ถ้าไม่เผาเราจะได้อะไร เราจะทำอย่างไร และจะสนับสนุนเราอย่างไร ถ้าคุยกันกำหนดวิธีและรับการสนับสนุนแล้ว แต่ยังเผา ท่านจะเสียอะไร ผลผลิตที่เกิดจากการไม่เผาต้องรับจัดการทั้งหมด ไม่ว่าจะซื้อ แจกแถม แต่ต้องไม่เผาเท่านั้น มีหลากหลายวิธีในภาพใหญ่ เช่นการจัดการระบบเพาะปลูก การส่งเสริมการทำวนเกษตรในแปลงที่ถูกทำลายเพื่อขายเครดิตคาร์บอนด์ การสร้างป่าสร้างรายได้ การจัดทำป่าชุมชนที่มีขอบเขตทั้งการอนุรักษ์และการใช้ประโยชน์ การส่งเสริมการปลูกพืชที่ไม่อิงแอบกับการเผา การจัดการวัสดุเหลือใช้การเกษตร ทั้งหลายทั้งปวง ชุมชนต้องทำเองลงมือเอง จัดการผลประโยชน์เองและรับผิดชอบทั้งผลได้ผลเสียของการจัดการ ไม่กล้าคิด ไม่กล้าทำ อย่าหวังจะจัดการได้